Donderdagavond in België afgesproken met Hans en Pascal om daar de bus vol te laden met diverse dubbelsets, stages, rebreather en kratten met aanverwante spullen welke nodig zijn voor een weekendje wrakduiken in Italië. Na het nodige stapelwerk en een laatste bakkie koffie zijn we vertrokken voor de 12 uur durende rit naar het zonnige San Remo waar we de rest van het gezelschap zouden ontmoeten. Joeri en Camiel waren al eerder vertrokken en Kees en Joost zouden een dag later komen. Na een lange rit door Duitsland, Zwitserland en Italië, waarbij iedereen om beurten is gaan slapen op de achterbank, zijn we vrijdagochtend aangekomen in de jachthaven van Santo Stefano del Mare waar we een appartement hadden gehuurd op een 50tal meters vanaf het duikcentrum. Hoe gemakkelijk kun je het hebben.

 

Vrijdag: Na wat relaxen konden we gelijk beginnen met het op orde brengen van de spullen voor de eerste duik. Voor vandaag stond de Tirpitz op het programma. (Niet te verwarren met de veel bekendere Tirpitz welke bij Noorwegen ligt.) Het wrak wat bij de locale vissers al jaren bekend stond als het "Stoomschip" werd in 2000 definitief geïdentificeerd als zijnde de Tirpitz dankzij het bergen van de scheepsbel. Het wrak ligt op zijn stuurboord zijde met een maximale diepte van -90mtr nadat het op 23 juli 1941 getorpedeerd is door een Engelse onderzeeër. Wij hadden voor vandaag een diepte op de planning staan van -75mtr. Alle benodigde gassen hadden we in Nederland al gevuld dus daar hoefden op wat analyseren na ons geen zorgen meer om te maken. Gelukkig liggen de wrakken hier niet al te ver uit de kust dus na een half uurtje varen zijn we op de wraklocatie aangekomen en kunnen we ons klaar maken om te water te gaan voor onze eerste duik. We hebben met onze groep van 5 man de hele boot voor ons zelf alleen dus dat is wel lekker. Onze planning was om een rustig duikje te maken met een max. bodemtijd van 20 minuten, ik en Pascal zijn de enige met OC en de rest duikt met een rebreather. Na een vriendelijk verzoek van de kapitein om de duiken niet te lang te maken, ze moesten immers met nog een groep uitvaren die middag, zijn we begonnen aan onze eerste duik van de trip. Superzicht, warm water en door de helium het gevoel alsof je op -10mtr aan het zwemmen bent in plaats van -75mtr. Geweldig wrak om op te duiken met veel vis en ander leven. Helaas voor de kapitein waren de run tijden toch wel behoorlijk. Ik, Pascal en Hans waren na een respectabele 105 minuten weer boven om vervolgens nog 50 minuten op Jouri en Camiel te kunnen wachten. De boys zijn een goede twee en een half uur weggebleven na hun duikje naar - 85mtr. Enige minpuntje van de duik was dat de Italianen onderling niet al te best communiceerden. Waar voor de duik was afgesproken (op verzoek van de Italianen overigens) dat een gele boei een gasprobleem betekende en overige boeien onbeperkt geschoten konden worden stond ik dus even vreemd te kijken om na een orange boei geschoten te hebben een Italiaan met gasflessen voor ons onder water aan te treffen die vervolgens ook nog eens behoorlijk gepikeerd was omdat ik zijn flessen niet wilde aannemen en het hem toch vrij snel duidelijk was dat hij voor niets naar beneden was gekomen. Moet hij maar beter opletten denk ik dan. Na een rustige terugvaart en het nodige spoelwerk was het ondertussen tijd geworden om wat boodschappen te gaan doen voor de BBQ welke we hadden gepland op het balkon van ons appartement. Na de plaatselijke Lidl onveilig te hebben gemaakt en een versnapering op het terras bij het strand zijn we maar eens begonnen met het aansteken van de BBQ om de rest van de avond lol te maken onder het genot van een hapje en een drankje (sommige wat meer dan anderen)

 

  

 

Zaterdag: Vandaag zijn Joost en Kees er inmiddels ook bij en staat een duik op de Fiat BR20 Bommenwerper op het programma. De Fiat BR20 is tijdens de 2e wereld oorlog neergeschoten. Het was de eerste Italiaanse bommenwerper welke geheel uit metaal was opgebouwd en ligt op een diepte van -47mtr recht voor het plaatsje Santo Stefano. Vandaag beginnen de weersomstandigheden en dan in het bijzonder de wind aardig te veranderen. Er zijn nu dan ook al aardige golven wat het duiken vanuit een RIB niet echt comfortabel maakt. Zeker niet als je dan ook nog een stapel stages mee moet slepen vanaf de boot om vervolgens onder water toch een behoorlijke stroming aan te treffen waar een stuk tegenin gezwommen moest worden. Ik was dan ook blij om op een metertje of 10 op de ankerlijn eerste even weer tot rust te komen en alles op zijn plek te hangen alvorens verder te gaan richting het wrak wat er overigens prachtig bij lag. Het lijkt wel hij gewoon op de bodem geland is in plaats van neergeschoten. Vanaf een tiental meters boven het wrak kun je hem helemaal overzien en is alles dan ook nog goed te herkennen zoals de cockpit en de machinegeweren waar de munitie nog in aanwezig is. Na een schitterende duik met een totale runtime van een 70 minuten kwam het spannendste van de duik; het weer terug klimmen op de RIB met volle bepakking terwijl je door de golven continu tegen van alles en nog wat aangeslagen wordt. Na een paar blauwe plekken hier en daar en toch wel weer een schitterende duik rijker begonnen we ons toch al wel een beetje zorgen te maken voor de geplande duik van morgen. De planning was namelijk om op de Atlantis te gaan duiken met een diepte van -85mtr wat met de weersomstandigheden van vandaag al een uitdaging zou worden met 3 stages, waren de voorspellingen voor morgen dat het nog harder zou gaan waaien. Eerst maar eens gaan spoelen en de flessen laten vullen en dan zien we morgen wel weer verder. 's Avond uiteraard weer BBQen op het terras van het appartement en en verder met de stoere verhalen waar we de dag daarvoor zijn gebleven.

 

Zondag: Waar we gisteren al een beetje bang voor waren is vandaag dus waarheid geworden. De wind is behoorlijk aangetrokken en de golven zijn nu ruim anderhalve meter geworden. Het duikcentrum wil wel uitvaren als wij dat per se willen maar voorlopig hadden ze al de grootste moeite om de boot in de haven aan de kade te krijgen. Na een kort overleg hebben wij besloten dat het onverantwoord is om onder deze omstandigheden naar de -85mtr te gaan en bedenken we het alternatieve plan om richting huis te gaan rijden en onderweg in Zwitserland ergens een bergmeer in te duiken. Na onderweg een aantal duikers te zijn tegen gekomen welke net uit het water kwamen in de Urnersee en hun verhalen dat het helder en niet te koud was besloten om hier onze laatste duik te maken van deze trip. Voordeel van een bergmeer is wel dat de spullen gelijk lekker gespoeld zijn en je dat thuis dus niet meer hoef te doen. Navraag bij de duikers leerde ons dat de diepte iets van 200mtr stijl naar beneden is dus hier konden we nog wel een leuke planning maken voor onze trimix mengsels welke we nog in de flessen hadden zitten. -60mtr zou de planning voor ons worden en -85/-95mtr voor de rebreather boys. De bedoeling was om een korte duik te maken aangezien de hoogte van het meer 999mtr boven zeeniveau ons al genoeg extra deco bezorgde alsook dat, ondanks dat het water 10 graden was aan de oppervlakte, dit toch vrij koud is vergeleken bij de 18 graden van de Middellandse zee. uiteindelijk toch nog een duik gemaakt van ruim een uur om vervolgens op zoek te gaan naar een eetgelegenheid en de reis huiswaarts verder te vervolgen.

 

  

  

 

Al met al een geslaagd weekend met mooie duiken welke we snel weer gaan doen