Begin juni zijn we weer vertrokken naar de Lot in Frankrijk voor een weekje grotduiken. Ondanks dat de weergoden ons de afgelopen weken niet goedgezind zijn geweest, en we van te voren wisten dat een aantal grotten niet toegankelijk waren, zijn we toch gegaan. Dit om in ieder geval in die grotten te duiken welke wel toegankelijk waren alsook om (voor ons) nieuwe grotten te gaan bekijken of daar te duiken viel of in ieder geval de locaties ervan op te zoeken voor een eventuele volgende keer. Op de heenreis werd al snel duidelijk dat het weer deze week niet veel goeds in petto zou hebben. De normaal gesproken mooi blauwe Dordogne leek nu meer op een snelstromende massa chocolademelk welke ook nog eens een twee meter hoger stond dan normaal het geval is. Zo stond de grot Combe Negre welke je vanaf de rijksweg mooi kunt zien nu bijvoorbeeld helemaal onder water en stroomde het water naar binnen toe in plaats van naar buiten.

 

Maandag:

Na een nachtje slapen zijn we vandaag op pad gegaan naar de Landenouse. Door de hoge waterstand was de entry daarvan nu een makkie geworden. Daar waar normaal getakeld en/of geklommen moet worden kon je nu zo het water in en uit stappen. Helaas waren we niet de enige duikers ter plaatse. Omdat het merendeel van de grotten niet toegankelijk waren hadden een groep Finse duikers, welke we de rest van de week nog regelmatig tegen zouden komen, alsook de brandweer de Landenouse uitgekozen voor het maken van een aantal duiken. Buiten de nodige parkeer problemen, welke door de brandweerduikers gemakkelijk opgelost werden door simpelweg de weg af te zetten, hadden we in het water geen last van elkaar. Helaas bleek het uiteindelijk een korte eerste duik te worden. Net 10 minuten de grot in gezwommen toen mijn hoofdlamp ermee stopte en dus het einde van de duik aankondigde. Gelukkig was op de kant e.a. snel weer gerepareerd en konden we alsnog een mooie duik maken. Uiteindelijk zijn we ongeveer 700mtr de grot ingezwommen en ondanks het matige zicht van een metertje of 4 hebben we weer genoten van de aanblik van de vele structuren in de grot. De rest van de dag hebben we besteed aan het zoeken en bekijken van diverse andere grotten zoals de Source de Limon, Fontaine de Briance, Emergence de Cregols, Emergence l’Angelnat De tweede duik welke vandaag op het programma stond was de Truffe. Dit is duidelijk een van mijn favoriete grotten hier. De ingang bestaat uit twee achter elkaar gelegen vernauwingen waar je doorheen moet kruipen, soms zelfs een beetje graven, maar dan kom je ook meteen in een niet al te grote gang met kristalhelder water. Ditmaal waren door het hoge water de eerste 4 sifons met elkaar verbonden dus konden we zonder klimmen door alle sifons heen zwemmen. Met name de 2e en 3e sifon zijn favoriet bij mij doordat deze vrij smal zijn en bestaan uit grillig gevormd wit/geel kalksteen. Het licht van de lamp wordt hierdoor mooi weerkaatst waardoor het bijna daglicht lijkt als je hierdoor zwemt. Het is dan ook altijd weer jammer als de manometers aangeven dat het tijd wordt om weer richting de uitgang te gaan. Grappig is dat iemand waarschijnlijk ooit eens een goudvis heeft uitgezet welke ons de laatste 50mtr naar de uitgang steevast komt begroeten en met ons mee zwemt.

 

Dinsdag:

Vandaag stond vroeg de Trou Madamme op het programma. Aangekomen ter plaatse bleken onze Finse vrienden ook al aanwezig te zijn. Aangezien het bij de Trou Madamme toch wel enig klimwerk is en met name bij de ingang niet al te veel ruimte is hebben we besloten eerst naar de Finou te gaan om ’s middags weer terug te gaan naar de Trou Madamme. De Finou ligt achter een weiland midden tussen de bebossing en struikgewas. Deze grot heeft een beetje hetzelfde profiel als de St George en wordt ook gevoed door water vanuit de Padirac. De eerste sifon is ongeveer 300mtr lang op een gemiddelde diepte van 30mtr. Nadeel van deze locatie is dat er ongeveer 700mtr gelopen moet worden terwijl een leger muggen het op jouw bloed hebben voorzien. Gelukkig konden we voordat de muggen het begonnen te winnen ons hoofd onder water steken. Het zich was hier jammerlijk niet meer dan een meter en koste het ons dus enige tijd alvorens we ons reeltje aan de hoofdlijn konden bevestigen om vervolgens verder de grot in te zwemmen. Helaas verdwijnt deze hoofdlijn op een metertje of 33 diepte tussen een spleet van ongeveer 20cm door. De gehele helling bleek door rolstenen dichtgeslibd te zijn en zelfs al hou ik mijn buik flink in gaat 20cm toch niet passen om doorheen te komen. Om hier verder te komen zal dus eerst gegraven moeten worden om een doorgang te maken, wellicht een uitdaging voor een volgende keer maar zeker niet voor vandaag. Er zat dus niets anders op om maar weer richting de uitgang te gaan om het gevecht met de muggen, welke ons netjes opwachtte, maar weer aan te gaan. Nu dus maar weer op weg naar de Trou Madamme om daar de oorspronkelijk geplande duik te maken. Vlakbij kwamen we echter onze Finse vrienden al lopend langs de weg alweer tegen. Wat bleek; hadden ze hun bus van de weg afgereden op de toegangsweg naar de Trou Madamme en nu waren ze op zoek naar een boer met een tractor die hun bus weer op de weg moest trekken. Nu is de toegangsweg naar de Trou Madamme maar net breed genoeg voor 1 auto dus was het onmogelijk om voorlopig ook maar in de buurt te komen van de grot. Enigszins teleurgesteld zijn we de rest van de dag maar divers grotten gaan opzoeken om te kijken waar deze exact liggen en of deze toegankelijk zijn.

 

Woendag:

De eerste duik van vandaag was de Limon. Een grot waar we nog nooit geweest zijn maar er volgens het kaartje wel interessant uitzag. Deze grot bestaat uit twee meertjes die met elkaar verbonden zijn en waarvan de tweede uit moet komen in een grote galerij. Kleurtesten hebben in het verleden al eens aangetoond dat het systeem gevoed word met water vanuit de Pucelle. Zo helder als het water er vanaf de kant uitzag zo troebel bleek het uiteindelijk te zijn. Het zicht was ongeveer gelijk aan het Oostvoornsemeer op de drukke zondagmiddag in de zomer. Maximaal een halve meter. Ook hier dus weer even zoeken naar de hoofdlijn om ons reeltje aan vast maken om vervolgens vrij rap af te dalen in de diepte. Na een tijdje de lijn te hebben gevolgd bleek deze bedolven te zijn onder een aantal bomen welke van boven in het meertje gevallen zijn en vervolgens schuin de grot in gezonken zijn. Helaas waren ze nu op de lijn blijven steken om bij het minste of geringste verder de grot in te vallen. Het idee om verder de grot in te zwemmen met een instabiele constructie van losse bomen boven je hoofd was niet erg aantrekkelijk, zeker niet gezien het slechte zicht wat een goede inschatting van de situatie ook niet makkelijker maakte, besloten we de verkenning van deze grot hier te beëindigen om op een later tijdstip (met beter zich) nogmaals een kijkje te gaan nemen. Voor de tweede duik hadden we vandaag onze zinnen weer op de Trou Madamme gezet. Onze Finse vrienden waren de avond ervoor weer op de weg getrokken door een behulpzame boer dus konden we weer in de buurt van de grot komen. Omdat de weg naar de grot zelf vrij lastig is en nogal wat klim en klauter werk vereist, wat door de regen er niet makkelijker op werd, besloten we om deze duik Side Mount te maken. Beter twee keer lopen dan tijdens het klimmen op gladde rotsen en hellingen onderuit gaan met een zware dubbel 12 op je rug. Ook hier hadden we weer geluk met het hoge water. Waar normaal eerst door een gang gekropen moet worden om bij het water te komen stond deze nu helemaal onder water zodat we de eerste 50 meter konden zwemmen in plaats van kruipen. Het zicht was hier weer geweldig en er is toch niets mooiers dan door water met meer dan 15mtr zicht te zwemmen. Ook hier konden we net als in de Truffe moeiteloos door de eerste sifons heen zwemmen zonder dat we het water uit moesten om in de volgende sifon te komen. Het mooie van de Trou Madamme is dat hij gemiddeld niet dieper is dan 10mtr en je dus met een dubbel 10 bijna eindeloos kunt blijven zwemmen langs de vele grillige vormen van deze grot. Opvallend zijn de vele verschillende lagen gesteente die hier in de bodem zit en door verschillen in hardheid bij tijd en wijlen een soort waaiers vormen op de bodem en wanden. Ook het afwisselende zwarte en witte kalksteen geven een schitterende omgeving.

 

Donderdag:

Vandaag de eerste duik weer in de Landenouse. Evenals alle eerdere dagen weer in het gezelschap van een aantal van onze Finse vrienden. De waterstand en stroming waren vandaag merkbaar afgenomen en vanmiddag maar eens een kijkje gaan nemen bij de Ressel of duiken daar inmiddels alweer mogelijk is. Uiteraard weer een heerlijke duik gemaakt en genoten van de lijntechnieken welke een aantal Finse cursisten aan het demonstreren waren. Blijft echter wel opletten als er ineens 3 lijnen blijken te leggen in plaats van 1. Zeker als het gebruik van pijlen toch enigszins curieus gebruikt worden. Nu is er in de Landenouse weinig onduidelijkheid over welke richting de uitgang is maar toch.

 

Na deze duik een bezoekje gebracht aan de Ressel. Helaas is de rivier de Cele nog steeds een kolkende stroom chocolademelk en zit het er voorlopig niet in om de ingang van de Ressel, welke zich midden in de rivier bevind, te bereiken. Een andere grot welke nog op ons verkenningslijstje stond was de Font Claire. Eenmaal gevonden bleek de ingang vlak naast de weg in een weilandje te liggen en kon je de auto pal ernaast parkeren. Ook was de toegang voorzien van een stenen trap het water in en was het kraakhelder. Ideaal dus. Volgens de kaart zou er tot aan de eerste sifon eerst een 50tal meters droge grot zijn. Deze stond door de hoge waterstanden nu dus ook onderwater aangezien het water tot boven aan de trap stond. Omkleden en te water dus. Door een lage doorgang konden we de grot inzwemmen en bevonden we ons nu dus in het gedeelte was normaliter droog stond. Echter na een 50 meter werd ons de doorgang belemmerd door divers grote rotsblokken waar we zelfs Side Mount geen doorgang konden vinden ondanks het kraakheldere water. Na de Franstalige omschrijving later nogmaals goed te hebben gelezen bleek daarop ook te staan dat dit regelmatig voorkwam. Ook hier dus geen verdere doorgang mogelijk zonder het nodige graafwerk.

 

’s Avond bij het vullen van de flessen bij Lynn hebben we van de Finnen vernomen dat de St Saveur weer enigszins toegankelijk is. Nog wel een harde stroming en matig zicht maar wel duikbaar. Dit is dus gelijk de volgende grot welke morgen op de planning staat.

 

Vrijdag:

Vandaag dus naar de St Saveur. Omdat het nog even afwachten is hoe de stroming en het zicht zijn spreken we af om als maximale diepte naar -50mtr te gaan. Eenmaal in het water blijkt het zicht inderdaad niet al te best te zijn en valt met een 4 meter zelfs een beetje tegen. Ook de stroming is nog steeds aan de harde kant al hangt er bij de vernauwing nu wel een dik koord met knopen zodat je jezelf daar tegen de stroming in naar binnen kunt trekken totdat je in de luwte verder de grot in kunt zwemmen. Op ons gemak zwemmen we dieper de grot in tot de afgesproken diepte van -50mtr om ons vervolgens met de stroming mee naar de uitgang te laten driften. Bij de vernauwing maken we ook nu weer dankbaar gebruik van het koord al is het nu om af te remmen zodat we door de stroming niet door alle decostops heen geblazen worden. Na een oppervlakte interval van een paar uur rijden we weer naar de Truffe om onze afsluitende duik van de week te maken. Omdat de sifons onder water staan en we dus niet hoeven te klimmen besluiten we om ook de sifons links bij de splitsing te gaan bekijken. Deze zijn veel modderiger en minder spectaculair dan de sifons rechts van de splitsing dus besluiten we al snel om te keren en alsnog een stukje van de rechterkant te gaan doen. Helaas kwamen ook nu weer de manometers met het teken dat het tijd was om deze laatste duik van de week af te ronden. Ondanks het slechte weer hebben we deze week toch een aantal mooie duiken gemaakt en diverse nieuwe grotten bezocht en in een aantal nieuwe gedoken. Ook hebben we een aantal grotten gevonden die nu niet mogelijk waren door de hoge waterstanden maar zeker perspectief bieden voor de volgende trip naar de Lot in Frankrijk.