Het begon allemaal in november nadat we een soort van introductie hadden gehad in het ijsduiken van Michael en Mischa. Zij hebben ons toen warm gemaakt voor dit spektakel. In december hebben we een trainingsdag gekregen in het Oostvoornse Meer. Eerst hebben we een stukje uitleg gekregen over ijsduiken en welke materialen we wel en niet mee moesten nemen. Na de theorielessen zijn we het water in gedoken om het een en ander in praktijk uit te voeren. Nadat onze instructeurs er van overtuigd waren dat we deze zware klus aan konden, hebben we het groene licht gekregen om naar Oostenrijk te gaan. De data waarop we zouden gaan, werden bepaald op 18-22 januari. Het plan was om in de Attersee onze hoogteduiken te doen en in de Grundlsee onze ijsduiken.

 

Een week van te voren kregen we echter het slechte bericht dat er nog steeds geen ijs lag in de Grundlsee. Daarom werd de hele happening uitgesteld naar 16-19 februari. Omdat er echter nog steeds geen ijs lag op de Grundlsee is er door het feestcomité besloten om de ijsduiken in de Weissensee te houden. Er werd afgesproken dat we vanuit Rotterdam zouden vertrekken, maar ook dat kwam alweer op losse schroeven te staan doordat er mensen waren die vroeger wilde vertrekken. We zijn uiteindelijk allemaal op eigen houtje en op verschillende tijden vertrokken.

 

Ik zat bij chauffeur Michael en bijrijdster Jolanda in de auto. De digitale routemiep deed haar werk voortreffelijk, alleen had Michael af en toe moeite om zijn aandacht erbij te houden. Op die momenten misten we dan een afslag en moest Miep een nieuwe route verzinnen. Ook dit deed ze voortreffelijk dus zijn we uiteindelijk toch op tijd voor het diner gearriveerd. We sliepen in het wereldse Unterach-am- Attersee. Iedereen heeft de reis naar Oostenrijk overleefd en 's avonds was de hele bende op tijd aanwezig om een hapje Oostenrijks te eten, dus wat kwam er op tafel? Natuurlijk een Wienerschnitzel. Na dit typisch Oostenrijkse maal volgde het theorie examen voor de hoogteduiken. Nadat alle vragen in PADI-stijl waren beantwoord, waren we er klaar voor om te gaan duiken. Helaas moest dit nog een nachtje wachten. Zo gezegd zo gedaan, dus zijn we maar van armoede naar bed gegaan. Goede bedden, alleen waren de dekbedden een beetje aan de kleine kant. Zelfs bij mij (toch niet de langste) staken mijn voeten er onder uit.

 

De volgende ochtend was het mooi weer met een strakke hemel en een lekker zonnetje. Na het ontbijt zijn we naar de eerste duikstek gereden. Leuke stek in de zon en sommigen kwamen boven water met het verhaal dat ze zelfs een vis gezien hadden. Dit werd natuurlijk in twijfel getrokken door degenen die hem/haar niet gezien hadden, maar jammer genoeg waren er (herkenbare) foto's gemaakt. Nu ontstond er een discussie over wat het geweest kan zijn: een meerval of niet. Nader onderzoek wees uit dat het hier een Lota Lota betrof. Geen enkel boek in de omgeving wist er echter een Nederlandse naam voor te geven (niet zo vreemd natuurlijk in een Duitstalig land) dus heeft Mischa dat naderhand uitgezocht en het blijkt een kwabaal te zijn geweest. Ondertussen werden er enkele batterijen van computers vervangen en werden er ook enkele nodige inkopen gedaan. Na er zeker van te zijn dat het geen meerval was, zijn we naar de tweede duikstek van de dag gereden. Jammer genoeg had de grote organisator een duikstek uitgezocht die in de schaduw lag. De temperatuur van het water was dus ook een graadje kouder (4 °C i.p.v 5 °C), maar het grote verschil zat hem toch in de temperatuur tijdens het omkleden voor en na de duik.......Brrrrrrrrrrrrrrr. Maar wij lieten ons natuurlijk niet kennen en stapten onbevreesd het water in na een redelijk moeilijke afdaling waar we nog net geen klimijzers voor nodig hadden. Als je dan een grote camera bij je hebt ben je blij dat er in buddyparen gedoken wordt, zodat je die veilig aan je buddy kan geven terwijl je zelf je leven waagt tijdens de afdaling. Enfin, eindelijk beneden aangekomen dan maar gelijk aan het duiken geslagen. Jammer genoeg werd er deze keer nog minder gezien dan tijdens de eerste duik. Jammer maar helaas. Het positieve aan deze duiken was in ieder geval dat we onze eerste specialty van het weekend te pakken hadden: de Altitude Diver Specialty. Na deze prestatie zijn we 's middags direct door gereden naar het hotel aan de Weissensee. Ook hier hadden we residentie in een verlaten dorp: Stockenboi. Daar kwamen we tegen dinertijd één voor één binnen druppelen. Drie keer raden wat er op tafel kwam? Natuurlijk heb je het goed geraden: een Wienerschnitzel. Dit keer kon er echter ook nog uit iets anders gekozen worden, maar aangezien we in het land van de schnitzel zitten heb ik die keuze maar weer gemaakt. Na het diner keek onze instructeur de antwoorden voor het examen ijsduiken na. Iedereen had minstens 70% van de vragen goed beantwoord en was dus geslaagd voor het theoriegedeelte. Na een redelijke nachtrust (helaas weer onder te korte dekbedden) was het dan zover: Het ijsduiken kon beginnen.

 

De zon scheen weer volop en we zijn vol strijdlust op weg gegaan naar het duikcentrum. Eerst moesten alle flessen nog gevuld worden. Aangezien dit bij het duikcentrum aan de Weissensee gratis was, hebben wij als echte Hollanders dit natuurlijk daar pas gedaan. Dit duurde een tijdje dus lagen we wat later dan gepland in het water. Om die reden hebben we maar twee duikjes gemaakt op deze dag. De eerste duik was de overbekende check-out dive. Dit hield in dat we geen camera's mochten meenemen van de baas. De bedoeling van deze duik was om te zien of iedereen de extra skills nog wist. In de groep van Michael deden we “gewoon een lekker duikje maken” terwijl het er in de groep van Mischa iets anders toeging. Het lekkere duikje duurde “maar” 17 minuten. Nadat iedereen aan de beurt was geweest werd het tijd om te lunchen. Ook dit was geregeld door het duikcentrum dus daar hoefden we niets aan te doen. Aangezien het buiten lekker warm was, zijn Ed en Ellen het eten gaan halen en hebben we lekker op het ijs gelunched. Iedereen stond te popelen om weer terug het water in te gaan dus ook dat werd weer snel en adequaat geregeld. De tweede duik mochten we de camera's meenemen en dat werd dan ook grif gedaan. Michael Raaymakers had last van een beslagen lenspoort, dus dat was even schrikken. Nader onderzoek leerde dat er geen lek in het onderwaterhuis zat en waarschijnlijk komt het omdat de camera de hele dag in de zon had gelegen. Voor mijzelf was het even een spannend moment of alles goed zou gaan met de camera onder water. Het is de eerste keer dat ik hem echt gebruikt heb en dat is toch altijd spannend. Alles is gelukkig goed gegaan en ik heb best een aantal aardige foto's gemaakt die duik. Daar was nog even twijfel over omdat de zon alweer verdwenen was achter de bergen die het meer omringen. Ed had de grootste pech van het weekend want tijdens deze duik scheurde de rits van zijn droogpak open. Volgens eigen zeggen duurde het 10-15 seconden voordat zijn hele pak vol stond met (koud) water. Nadat duidelijk was geworden dat er iets serieus aan de hand was, hebben we hem snel het water uitgehaald. Na de bijzondere striptease van Ed op het ijs van de Weissensee keerde de routine weer terug en werd er verder gedoken. Michael van Dijk kon het natuurlijk niet laten om zich even af te zonderen voor een plasje, maar het zij hem vergeven na 3 uur in het water gelegen te hebben.

 

Nadat iedereen zijn tweede duik had afgerond was het tijd om alles op te ruimen voor de komende nacht. Alles werd mbv karretjes terug gereden naar de auto's en ingeladen. De flessen werden achter gelaten in het duikcentrum zodat we de volgende dag geen tijd hoefden te verspillen met wachten totdat ze gevuld waren. Daarna nog een Glüwein naar binnen gesmeten en in colonne terug naar het hotel. Na een warme douche was het alweer tijd om de duikverhalen los te laten barsten in het restaurant waar tussen de verhalen door ook nog genoten werd van het diner. Voor het geval je het je af mocht vragen: Er was wederom de mogelijkheid om schnitzel te eten, maar dat hoefde niet omdat het menu à la carte was. Na nog meer duikverhalen aangehoord te hebben was het voor mij tijd om de nodige nachtrust te gaan nuttigen. Met een goed vooruitzicht voor de volgende dag in het verschiet duurde het niet lang of ik was alweer in dromenland.

 

De volgende ochtend viel het niet mee om wakker te worden, maar met een beetje hulp van Michael lukt het toch. Na het ontbijt (waarbij ze gloeiend hete eitjes serveerden) vervielen we weer in die overbekende duiksleur van duiken, eten, duiken, duiken en weer eten. De ochtend begon een beetje somber, want het zonnetje was in geen velden of wegen te bekennen. Er waren een aantal aspirant Jan- Pelleboertjes die optimistisch genoeg waren om te voorspellen dat het zonnetje zou doorbreken, maar of ze iemand ook konden overtuigen weet ik niet. Bij de wakken aangekomen bleek dat we vandaag twee touwen hadden, dus we konden de duikers wat sneller door draaien. Dat is aangenomen dat je de duikers het water uit kon krijgen, want iedereen had het naar zijn zin. Zelfs Ed kon na het debacle van gisteren nog duiken want Lester heeft heel genereus zijn pak uitgeleend aan Ed. Aangezien ze dezelfde maat hebben gaf dit geen hilarische taferelen. Enige voorwaarde was dat Lester na zijn duik eerst uit het water gehaald wilde worden voordat er van pak werd gewisseld. Tijdens de lunch bleek dat de optimisten toch gelijk zouden krijgen, want er verscheen een gele knikker tussen het wit in de lucht. Daarvan werd door de fotografen natuurlijk dankbaar gebruik gemaakt door wat mooie plaatjes te schieten. De laatste duik van de dag dook ik weer met Michael Raaymakers en na 36 minuten werden we langzaam maar zeker door Pim Maas uit het water gehengeld. Wij wilden nog niet, maar ja, je zit vast aan het touw en dus kun je niet altijd doen wat je wilt. Toen we boven kwamen bleek de rest al weg te zijn en waren ook alle overige spullen al opgeruimd. Na dit gezien te hebben, zijn we toch maar zo fideel geweest om ook uit het water te komen. Dit gebaar werd dankbaar aanvaard door vooral Pim die toch wel koude handen had gekregen. Al met al heb ik deze dag drie duiken gemaakt van 30, 34 en 36 minuten.

 

Oh ja, je zou het bijna vergeten in de euforie, maar we hebben ook onze tweede specialty gehaald: de Ice Diver Specialty. Twee brevetten en een onvergetelijke ervaring rijker zijn we de volgende dag naar huis gereden. Alles ging goed totdat we bij München in de wegwerkzaamheden terecht kwamen en zelfs Michael z'n routemiep ons hopeloos in de steek liet. Na bijna de gehele rondweg van München gezien te hebben zijn we toch op de goede weg terecht gekomen. Commentaar van Michael: "München is geen mooie stad."

 

Mocht er volgend jaar weer een ijsduik weekend op het programma staan dan denk ik dat er veel animo voor is. Als ik je nog een goede raad mag meegeven aan het eind van dit verhaal dan is het deze: Grijp de mogelijkheid aan om eens een ijsduik te proberen, je weet niet wat je meemaakt.

 

Peter Buijs