Recreatief duiken begon aan het eind van de jaren 40 bij een select groepje duikers in de Middellandse zee. Jacques Cousteau was een van deze duik pioniers en deed veel om het duiken in het spotlicht te zetten als sport. Eerst Frankrijk gevolgd door Engeland en niet veel langer daarna alle andere westerse landen kregen interesse in de duiksport. Gebruik makend van zelfgemaakte materialen en beperkte kennis van duik theorie zoals decompressie maakte recreatief duiken in deze begin jaren alles behalve veilig.

In de jaren 60 vestigde de duiksport zichzelf volledig als een sport. Jacques Cousteau vaarde over de wereld en produceerde diverse onderwater films waardoor een veel groter publiek de schoonheid van de onderwater wereld leerde kennen. Tevens ontstonden er diverse duikscholen en clubs welke veel aan promotie van de duiksport deden. Technologie was verbeterd maar nog steeds van een zeer laag niveau in vergelijking tot de dag van vandaag. Ook kwamen de eerste neopreen duikpakken en maakte dat het duiken een stuk aangenamer werd.

De daarop volgende jaren vond er een explosieve groei in populariteit plaats, de opkomst van PADI met hun wereldwijde marketing strategieën maakte de duiksport groter dan ooit daarvoor. Tegelijkertijd was het toerisme sterk in opkomst en populaire duik ressorts maakte hier gretig gebruik van. Technologie evolueerde verder en de eerste droogpakken kwamen beschikbaar voor de algemene duik gemeenschap in de jaren 80. Verdere evolutie en verbetering van materialen zorgden voor een terugkeer van de rebreather (welke er feitelijk eerder was dan open circuit systemen). Eerst de semi closed rebreathers (SCR) en vervolgens eind jaren 90 de Closed Circuit rebreather (CCR). 

Nu in de 21e eeuw bedrijven meer duikers dan ooit de duiksport en sommige duikstekken en ressorts hebben momenteel meer weg van een duik kolonie.