Technisch duiken kwam in opkomst aan het eind van de jaren 70 en was het resultaat van het groeiende aantal recreatieve duikers welke zich belemmerd voelden door de conservatieve limieten welke hun opgelegd werden door de meerderheid van de duikgemeenschap. Hierdoor werd een kleine afzonderlijke groep duikers gevormd welke vandaag de dag te boek staan als de pioniers van het technische duiken. Deze groep bracht de ontwikkeling van grot, wrak en diep duiken naar een volgend niveau. Diepduik technieken, aangepaste decompressie modellen (inclusief Deep Stops) voor de menggassen welke werden gebruikt en de omgang met potentieel gevaarlijke situaties op extreme diepte om deze vervolgens te overwinnen. Veel meer testen en experimentele duiken werden er gedaan en tegen het eind van de jaren 80 was technisch duiken een zeer exclusieve vorm van duiken geworden. Ervaren technische duikers waren langzaamaan ook de technieken aan het ontwikkelen voor extreme dieptes en verre grotduiken.

 

In het begin van de jaren 90 waren de technische duikers uit de begin dagen gevestigde namen binnen de duikgemeenschap. Dit is vooral ook te danken aan het feit dat vele van de technische duikorganisaties rond deze periode werden opgericht. Technisch duiken is nu meer toegankelijk dan ooit maar heeft wel de ballans moeten vinden tussen beschikbaarheid voor diegene die interesse hebben en de exclusiviteit van het technische duiken door de benodigde hoge mentale en fysieke belasting welke daarmee samenhangt. Zelfs nu in de 21e eeuw zijn het de technische duikers welke nieuwe manieren exploreren en introduceren om verder en dieper te kunnen komen. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de verrichtingen van de WKPP op het gebied van lange grotduiken en de successen welke daar geboekt worden.

 

Een onlosmakelijk feit van technisch duiken ten opzichte van recreatief duiken is wel dat er een substantieel groter risico is met betrekking tot DCI, verdrinking, O2 vergiftiging, Inert gas narcose en algemene verwondingen. In vergelijking met technisch duiken komt recreatief duiken niet in de buurt van de mindset, skills en planning welke nodig zijn bij technisch duiken. Een typische recreatieve duik wordt vaak met een minimale planning en uitrusting uitgevoerd en heeft als doel het bekijken van het locale onderwater leven. Een technische duik kan bestaan uit meerdere uren van planning, controleren van uitrusting en het vaststellen van een doel om een wrak of grotten stelsel te exploreren. Vaak worden er voorafgaand aan de daadwerkelijke duik eerst nog diverse trial duiken gemaakt om het materiaal en alle procedures nogmaals door te lopen. Technische duikers kunnen dieptes bereiken ver voorbij de recreatieve limieten en daardoor duiken op nog nooit bedoken maagdelijke locaties. Om alle risico factoren te overwinnen nemen technische duikers diverse redundantie en veiligheids maatregelen om het risico zo veel mogelijk te verkleinen mocht zich een noodsituatie voordoen.

Er is momenteel een grote variatie in organisaties welke Technische duik opleidingen verzorgen welke ieder hun eigen methodiek en opvattingen hebben over welke, en de manier waarop, skills aangeleerd moeten worden. Neem mijn mening over technisch duiken dus niet aan als een feit maar meer als een richtlijn in wat je kunt verwachten en waar het in grote lijnen op neer komt.

 

Om ook maar aan technisch duiken te denken zul je eerst een minimum van 100+ duiken, ruime ervaring in diep duiken (en met diep bedoel ik ruim onder -30mtr) en ervaring met Nitrox duiken moeten hebben.

 

De training om technisch duiker te worden mag niet te licht opgevat worden, het is geen aanwezigheids cursus noch is het een cursus waarbij je altijd zult slagen zolang je maar hebt voldaan aan de financiële verplichtingen, het vereist veel aandacht, motivatie en inzet van de aankomend technisch duiker. En ja, afwijzingen komen regelmatig voor. Technisch duiken is dan ook niet voor iedereen, en zo is het ook zeker niet bedoeld. 

 

Keeping your cool while all about you is going pear-shaped is crucial to any recreational diver.  Bedenk dat nu eens bij een Technische duik naar -50mtr met een stevige narcose in een nul zicht situatie, een vracht aan materiaal om onder controle te houden en vervolgens een complex deco schema welke gevolgd moet worden. Dan zul je begrijpen dat het er bij een technische duikopleiding een stuk serieuzer aan toe gaat. Je denkt dat ik je wil ontmoedigen? Klopt! Technisch duiken is niet voor de gemiddelde duiker welke alleen maar brevetjes wil scoren en je hebt ook geen technische duikopleiding nodig om goede en veilige recreatieve duiken te maken. Een mooi voorbeeld hiervan was Jacques Cousteau welke wordt gezien als de vader van het recreatieve duiken. 

 

EÈn van de eerste zaken waar je rekening mee zult moeten houden is de hoeveelheid en verschillen in materiaal configuraties. Een manifold dubbelset, backplate/harnas en wing, stage en decoflessen, meerdere automaten, reels en boeitjes plus alle normale uitrusting stukken welke nodig zijn voor een duik. Een goede conditie is zeker nodig om dit alles handelbaar te houden evenals techniek. Uiteindelijk kun je er onder water uit komen te zien als de man van Atlantis maar dat is nu eenmaal zo bij technisch duiken.

 

Daarnaast zijn het niet alleen de praktische kanten van het verhaal. Ook de theoretische kant van technisch duiken kan voor vele een nachtmerrie zijn. De diverse formules en vergelijkingen om gasverbruik, benodigde gashoeveelheden, partiële gasdrukken te bereken en vooral ook te begrijpen kan veel mensen boven hun pet gaan. Tel daarbij op de diverse decompressie schema's, back-up schema's, run-time tabellen en bundel dit samen tot een duikplan en je begint al aardig te begrijpen waarom ze dit technisch duiken noemen.